Onze 3e dag was de zondag.

Waar we gisteren de armoede van Soweto hebben gezien, gingen we vandaag naar een kerk in één van de welvarende delen van ‘Jo-burg’. Het gemoderniseerde kerkgebouw was ooit overgenomen van de Nederlands Gereformeerde Kerk, uit de tijd dat er nog veel mensen van Nederlandse oorsprong in Zuid-Afrika woonden.
Een aantal leden die ook het kinder- en jeugdwerk deden zijn alumni van Charis Bible college net als wij na dit laatste jaar.
En het voelde als een warm bad.

Na welkom te zijn geheten in een superdeluxe ruimte voor gasten, werden we gebriefd over de details van deze dag. Afgesproken was immers dat onze groep in tweetallen elk bij een jeugdgroep activiteiten zou leiden.

Maar voordat het zover was, gingen we eerst naar de aanbidding — de WORSHIP! En ja, die was ontegenzeggelijk op z’n Zuid-Afrikaans. Wat een feest, wat een aanbidding, wat een gedans en… wat een volume!!! Het was geweldig. Het mooie was dat midden in deze hele happening — want zo mocht je het gerust noemen — toch echt Jezus centraal stond.

Na 45 minuten was het dan eindelijk tijd om naar de kinderdienst te gaan. In totaal waren er wel 200 kinderen, van 4 tot 12 jaar. Toen we binnenliepen in het bijgebouw, waren de kids nog aan het worshippen. Met wat een overtuiging ze dat doen — met hun hele hart en vol overgave zingen en dansen ze voor Jezus, en niet één van hen die zich te stoer of te verlegen vindt.


De tieners gingen apart met twee van ons. Maar daarover zo meer.

Nadat Marjorie de declaraties samen met de kinderen had uitgesproken, waarmee ze elkaar zegenden, deed Eelke het offerpraatje. Daarin werd aan de kinderen uitgelegd dat offeren niet alleen over geld geven gaat, maar dat het vanuit je hart komt — dus ook hoe je met anderen omgaat en hen helpt, bijvoorbeeld op het schoolplein.

Daarna eerst allemaal een boterham en drinken. Voor sommige kinderen is dit hun eerste maaltijd sinds het ontbijt, 24 uur eerder.

Dan naar buiten met alle groepen, allemaal met hun grote papieren Bijbel in de hand. Op het grasveld tussen de bomen werd door onze koppels bij iedere leeftijdsgroep een activiteit gedaan van een half uur.

Een ballonnenspel waarin de kinderen een zegen, spreuk, profetie of tekening in een ballon stoppen en die daarna naar iemand anders overgooien. Ze mochten de ballon direct knappen of thuis verrast worden door deze persoonlijke boodschap.
Bij de allerkleinsten werd verteld over de verloren zoon. Met kleurplaten konden ze zelf delen over hun geloof in de Vader. En bij de 10- tot 12-jarigen werd een balspel-bijbelnamenquiz gespeeld.

Wat ontzettend opviel, was de openheid van de kinderen naar ons en naar elkaar, en de honger die ze hebben om meer van God te ontvangen en te leren. Ze pakken je hand tijdens het bidden en stellen je de hemd van het lijf. Prachtig en zo echt.


Dan nog iets bijzonders… Laurens en Mariët hadden een heel bijzondere tijd met de tieners. Het onderwerp? Seks! Onder andere Laurens’ persoonlijke getuigenis hield een groep van 70 jongeren in een veel te kleine kelder van de kerk aan hun stoelen gekluisterd. Met als resultaat dat ze zich ook kwetsbaar durfden op te stellen, vragen stelden en met elkaar deelden.

Veel verdriet en beschadigingen werden gedeeld en bij God gebracht. Zodanig zelfs dat ze voor elkaar gingen bidden. Een aantal jongeren bleef na de dienst nog een uur wachten om hun verhaal te delen en hun hart uit te storten bij onze twee medestudenten — volslagen vreemden voor hen.

Het was bijzonder om te zien dat ook veel jongens hun hart deelden. Wat hebben veel jongens toch de bevestiging nodig van een mannenfiguur in hun leven, op de manier zoals God het bedoeld heeft. En dit geldt niet alleen voor Zuid-Afrika.

Om 14.00 uur was het tijd om de bus weer in te stappen, maar niet voordat we uitgebreid met de staf ervaringen konden uitwisselen en hen bedanken. Wat hebben we veel van hen geleerd, en wat zijn ze ongelooflijk sterk en inspirerend in het geloof. Wat een hart voor de kinderen hebben ze. In één woord: fantastisch.

Na een uurtje rijden waren we terug in het hotel en kon iedereen even rusten. Daarna mochten we toch nog bidden voor iemand in een winkelcentrum, voordat we met z’n allen gingen eten in een restaurant waar we genoten van een heerlijke steak.

Morgen mogen we op visite bij onze collega’s van Charis Bible College in Johannesburg, om te getuigen en elkaar te onderwijzen. We kunnen niet wachten…