Lieve allemaal,

Vandaag mag ik, Jeanet, jullie meenemen in de belevenissen van deze dag — een dag met twee uitersten. Aan de ene kant een hart vol indrukken van het warme welkom, de vele blije gezichtjes, de kwetsbaarheid en de enorme uitdagingen waar de weeskinderen en de leerlingen van The One Hope Academy voor staan. Aan de andere kant het bezoek aan het paleis: de trotse bejegening, de afstand, de grandeur.

The One Hope Academy

Gisterenavond brak er echt een storm los. Het onweerde en regende ontzettend hard, de hele nacht door. Niet iedereen heeft even goed kunnen slapen. Er was veel lekkage in het hotel. Bij mij viel het mee, alleen wat water onder het raam.

We ontmoetten elkaar weer in de eetzaal en lazen samen Kolossenzen 2:4-7. Het was een onderstreping van onze tussentijdse evaluatie: we hebben het ontzettend goed met elkaar! Het is echt heel bijzonder. We zijn allemaal echt totaal verschillend, kennen elkaar vooral van de schooldagen, maar nu zo samen met elkaar optrekken, elkaar erdoorheen helpen op de moeilijke momenten en ook elkaars getuigenissen horen, is zo verbindend en waardevol! Nadat we nog met elkaar hadden gezongen en gebeden, was er nog 10 minuten over voor het ontbijt.

Vandaag stond op het programma om The One Hope Academy te bezoeken. Een weeshuis en school in één. Deze is ontstaan in de coronatijd. De scholen waren dicht en de kinderen liepen overal en nergens. Ze zijn klein begonnen. Vanuit donaties van de kerk is een stuk land gekocht en stap voor stap hebben ze de gebouwen en voorzieningen gerealiseerd. Na corona bleven de kinderen komen. Sommigen als wees, sommigen kwamen met niet meer dan een tas en al dagen niet gegeten. Op dit moment zijn er 121 kinderen. Er zijn maar beperkt bedden. Op dit moment is er plaats voor 11 jongens en 21 meisjes. Ze liggen per twee op een bed, drie hoog. De overige kinderen komen vanuit de community. Voor de ‘mammie’ is het zwaar om kinderen te moeten zeggen dat ze niet kunnen blijven slapen, maar overdag zijn ze welkom.

We werden rondgeleid door ‘mammie’, de vrouw van de pastor. We bezochten alle klassen. Het onderwijssysteem is echt totaal anders dan bij ons, dus dat heb ik niet echt goed kunnen volgen. In het eerste lokaal, waar lesgegeven wordt aan 3 groepen, ontmoetten we de jongsten. De anderen waren even naar buiten. Daarna bezochten we elke klas stuk voor stuk. Heel bijzonder: zodra we binnenstapten, gingen ze staan en zongen ze ons welkom. Op een gegeven moment gingen wij ook voor hen zingen. Een meisje raakte ons diep. Ze zong prachtig! Een lied over God en dat ze gelooft in wonderen. Ze was de enige die zat en haar rolstoel stond aan de zijkant van het lokaal. We hebben voor haar gebeden en we zagen op dat moment geen wonder gebeuren, maar dat meisje heeft geloof in wonderen. Dus ik verwacht dat we dat gaan horen. God kan genezen in 1 moment, maar het kan ook zijn in proces. En ik zie uit naar de dag dat we het zullen horen!

De faciliteiten zijn heel erg beperkt. Er is een kookhut waar drie pannen stonden. Eentje met rijst, bruine bonen en een soort melkpap. Over niet al te lange tijd zou het lunchtijd zijn. De kinderen krijgen drie keer te eten per dag, maar het is moeilijk om zoveel kinderen te voeden. Eigenlijk hebben ze aan alles tekort. Het toiletgebouw is niet meer dan 2 open ruimtes. De een met een gat in de rechter muur: dat was de douche. Geen leidingen, maar gewoon met een emmer. De andere was identiek, maar dan een gat in de grond: de wc. Het stonk er ontzettend naar urine. Het is niet voor te stellen. Aan de rand van het terrein was een waterpomp, die ze demonstreerde.

 

 Daarna hadden de kinderen pauze en mochten we met hen spelen. Ze hadden de opdracht gekregen om ons allemaal een hand te geven en zich voor te stellen. Echt een hele stap voor ze, want ik denk dat maar weinig kinderen white people hebben gezien of aangeraakt. Maar na een tijdje was het ontdooid en gingen we tikkertje spelen. We hadden spullen meegenomen en met veel plezier werd er gesprongen touwtje, gevoetbald, gefrisbeed en waren we om de beurt babysitter. Echt schatjes! Tijdens het rennen verloor ik ineens mijn grip en gleed ik zo de modder in. Nou, ze wisten niet hoe gauw ze me weer overeind moesten trekken en overal hoorde ik: “Sorry, sorry!” Maar ik zei: “It doesn’t matter.” Ze zagen dat ik helemaal smerig was, dus op een gegeven moment kwamen ze met een emmer zodat ik mijn handen kon wassen. Dat was niet genoeg, mijn arm moest ook schoon en daarna mijn benen, voeten en schoenen. Met veel liefde wasten ze mijn ‘big white legs’ en nee, ik mocht het niet zelf doen. Het was echt heel bijzonder om hier te zijn.

Bij onze tickets was inbegrepen dat we naast onze handbagage ook 2 koffers van 23 kilo mee mochten nemen. Eerst werd ons verteld dat we alleen handbagage mochten meenemen in verband met het vervoer. Dus we hadden bedacht dat we dan in Oeganda van het zegengeld spullen zouden kopen, maar Renske bracht in dat het echt een gemiste kans was. Dus na contact met Joshua was het wel mogelijk om koffers mee te nemen. Eerder hadden we de spullen die we mee hebben genomen gesorteerd en verdeeld.

Bij onze tickets was inbegrepen dat we naast onze handbagage ook 2 koffers van 23 kilo mee mochten nemen. Eerst werd ons verteld dat we alleen handbagage mochten meenemen in verband met het vervoer. Dus we hadden bedacht dat we dan in Oeganda van het zegengeld spullen zouden kopen, maar Renske bracht in dat het echt een gemiste kans was. Dus na contact met Joshua was het wel mogelijk om koffers mee te nemen. Eerder hadden we de spullen die we mee hebben genomen gesorteerd en verdeeld.

Nu doneerden we dus een deel: kleding, speelgoed, snoep, knutselspullen, kinderboekjes met verhalen uit de Bijbel, stickers, kleding, suiker, rijst, zeep e.a. Wat waren ze dankbaar. Het is lang niet genoeg, maar ze waren zo dankbaar. Een aantal studenten baden nog voor de ‘mammie’. Haar hart brak toen ze vertelde dat ze niet in alle noden kan voorzien. De pastors die ons ontvingen vroegen om hen niet te vergeten als we weer terug waren en blijvend te bidden voor hen. Dus bij deze deel ik deze oproep ook met jullie als lezers — en in het bijzonder het meisje dat zong dat wonderen bestaan. Dat het waarheid is in haar leven!!

Na een laatste zwaai — en met een hart vol indrukken — gingen we weer op weg.

Kyabazinga Royal Palace – Igenge Palace

Joshua nam ons mee naar het Igenge Hill Palace, de officiële koninklijke residentie van de Kyabazinga van het Busoga-koninkrijk. In maart 2020 nam Zijne Hoogheid Kyabazinga William Wilberforce Gabula Nadiope IV zijn intrek in het officiële paleis in Bugembe Town Council, in het district Jinja. Nou, het was wel even omschakelen.

We werden welkom geheten door een jongeman die uitleg gaf over zijn rol/functie, maar wat ik niet helemaal kon volgen. Hij droeg met trots zijn shirt en wees op zijn badge.
Voordat we begonnen aan de rondleiding, maakte hij eerst het een en ander duidelijk:

  • We mochten geen foto’s maken op eigen initiatief.
  • Hij zou twee momenten aanwijzen waarop er een foto gemaakt mocht worden.
  • We moesten stil zijn, want de koning heeft een tweeling die ligt te slapen en we moesten goed luisteren als hij sprak.
  • Geen afval weggooien en lopen waar hij liep.

We stonden lange tijd voor de toegang in de hete zon te luisteren. Het paleis is op de hoogste heuvel gebouwd, zodat je vanuit het hele district zicht hebt op het paleis. Daarna nam hij ruim de tijd om het koninklijke embleem toe te lichten.

Het koninklijke embleem van het Busoga-koninkrijk bevat verschillende symbolen die de eenheid, het leiderschap en de natuurlijke rijkdommen van de Basoga-gemeenschap weerspiegelen. Het bestaat uit de volgende elementen:

🛡️ Het schild
In het midden staat een schild dat verwijst naar de 11 traditionele vorstendommen waaruit Busoga is opgebouwd. Het symboliseert eenheid en bescherming.

🏛️ De Vijf Pilaren
Op het schild staan vijf pilaren die de vijf Babiito-families vertegenwoordigen (Gabula, Zibondo, Ngobi, Tabingwa en Nkono). Uit deze families wordt traditioneel de Kyabazinga (koning) gekozen.

🔗 De Knoop
In het centrum van het schild bevindt zich een knoop die de Isebantu Kyabazinga symboliseert als verbindende en leidende figuur.

⚔️ De Gekruiste Speren
Achter het schild staan twee gekruiste speren. Deze verwijzen naar de verantwoordelijkheid van het koninkrijk om het volk en hun eigendommen te beschermen.

🦌 De Kob (Empongo)
De Oegandese kob, een antilopesoort, staat voor de biodiversiteit van de regio en het belang van natuur en toerisme voor Busoga.

🥁 De Trommels
Trommels spelen in Busoga een belangrijke rol als communicatiemiddel. Ze brengen mensen samen, dragen boodschappen over en worden gebruikt bij zowel feestelijke als officiële gelegenheden. Elke trommel heeft een eigen klank, en die klank bepaalt ook de naam van de trommel. De koning en de koningin worden aangekondigd met verschillende trommels: de trommel aan de rechterkant kondigt de koning aan, terwijl de trommel aan de linkerkant de komst van de koningin markeert.

🌊 De Nijl
De rivier de Nijl, die door Busoga stroomt, symboliseert de natuurlijke hulpbronnen en de levensader van de regio.

🤝 “Busoga okwisania na Maani”
Het motto betekent: “Eenheid is Kracht” en benadrukt de saamhorigheid van het Basoga-volk.

We passeerden de toegangspoort en we dachten dat we eerst even naar het toilet konden gaan en ons konden opfrissen. Dat bleek niet meteen mogelijk. Direct na de toegangspoort maakte iemand een kleine beweging naar rechts om ruimte te geven aan de rest, maar ze werd vriendelijk doch duidelijk teruggeroepen: die zijde was uitsluitend bedoeld voor de koning en koningin. De koninklijke toegangspoort had zelfs een eigen naam – eentje die lastig uit te spreken was – terwijl de poort waar wij doorheen gingen naamloos bleef.

Bij het paleis zelf aangekomen ontdekten we dat de koning en zijn gezin die dag niet aanwezig waren. Misschien had de gids zich vergist in de dag, of volgde hij gewoon zijn vaste rondleiding. Niet veel later begon het te regenen en daarmee kwam ons bezoek tot een einde.

Het was inmiddels half 3, hoog tijd om te lunchen. Joshua had nog op de planning staan om de Source of the Nile te bezoeken en wilde weer naar het lokale restaurant gaan van eerder die week, maar eerlijk: we wilden graag naar Java. We hadden eerder genoten van heerlijke smoothies, hamburgers, wraps, etc. Hoogstwaarschijnlijk moesten we weer 40 minuten wachten op de bereiding, maar dat hadden we er graag voor over. Inmiddels heeft iedereen ook wel behoefte aan iets meer rust en ontspanning.

Dus het plan is gewijzigd: morgen hoeven we pas om 10 uur te vertrekken, is het bezoek aan een school geskipt en hopen we de Source of the Nile te bezoeken en ons enige moment om een souvenir te kopen te benutten. Fijn dat we deze dagen even bij kunnen komen ter voorbereiding op ons programma in Kampala.

Bedankt voor het meelezen en meebeleven van deze dag vol uitersten. Heb je er nog niet genoeg van? 👉 Bekijk hier extra beelden!