Vanmorgen begonnen wij met elkaar met een uurtje aanbidding en het verbondsmaal.
Iemand stuurde de volgende psalm ter bemoediging:

Psalm 100:1-3
“Lift up a great shout to Yahweh! Go ahead and do it—everyone, everywhere! Worship Yahweh with gladness. Sing your way into His presence with joy! And realize what this really means—we have the privilege of worshiping Yahweh our God. For He is the Creator and we belong to Him. We are the people of His pleasure.”

Om 9 uur vertrekten we richting een tweedehands kledingzaak om daar 37 herenjassen te kopen die we gaan geven aan de daklozen in de mannen-daklozenopvang die we vanmiddag gaan bezoeken.
Alle jassen en wijzelf in de bus, samen met de voedselpakketten, richting de daklozenopvang.

Deze opvang ligt in een onveilige buurt waar veel ellende is. Daar zijn we in groepjes van vier, met een beveiliger van de opvang (ook dakloos geweest), de straat op gegaan. We zagen veel verslaafden en daklozen. We spraken met een moeder met twee kleine kinderen en met een man en vrouw (de laatste in een rolstoel) en hun zoon van 12. De moeder had ongeneeslijke leverkanker, de vader had zijn baan verloren vanwege de zorg voor zijn vrouw en leefde nu sinds een half jaar op straat. De man stond er huilend bij toen we baden voor dat gezin.

Na een poosje gingen we terug naar de opvang, waar we onze meegebrachte lunch aten. Daarna gingen we nog een uurtje de straat op.

Intussen stonden er vanaf 12.30 uur mensen in een rij op de stoep, omdat om 15.00 uur de soepkeuken opengaat. Eerst krijgen ze een voedselpakket dat we hebben gemaakt en daarna helpen we met het uitdelen van de soep en het bijbehorende brood. Mensen worden in groepjes van vijf binnengelaten: de vrouwen eerst, dan de ouderen en daarna de mannen. Er zijn veel mensen; niet iedereen ziet er ondervoed uit, maar wel vuil.



De ogen van de leider van de opvang gingen helemaal stralen toen zij al die mensen zag. Ze zei dat er nog nooit zoveel mensen waren geweest.

Om 16.00 uur mochten we ons dramastukje opvoeren (voor de dakloze mannen die daar een vaste plek hebben), dat over de verloren zoon gaat. Eén van ons hield aansluitend een korte preek. Op die plek kregen de mannen allemaal een van de warme jassen die we gekocht hadden en een tasje met toiletspullen en sokken. Wat waren zij blij om te ontvangen en wij om te geven!

Na een warm afscheid om 17.30 uur gingen we allemaal weer in de bus en was er weer een dag om.