Lieve allemaal,

Vandaag ben ik (Tanja) aan de beurt om de belevenissen van deze dag op te schrijven. Het is al onze 7e dag en voor vandaag staan er een paar uitjes gepland! Na de afgelopen dagen, waarin we veel indrukken hebben opgedaan en tot laat bezig zijn geweest, is dit een welkome afwisseling. We hoefden zelfs pas om kwart voor 9 aan de ontbijttafel te zitten!

Daar had Michelle de dagopening. Het ging over Psalm 91, Gods bescherming in gevaren. Ook al lijkt het soms niet zo, God is erbij. En we mogen staan op Zijn beloftes, want ze zijn ja en amen!

Nadat we ons ontbijtje op hadden, zijn we om 10 uur de bus ingesprongen op weg naar ons eerste avontuur. Na anderhalf uur gehobbel over weggetjes, waarbij soms fikse kuilen moesten worden ontweken, kwamen we aan bij Itanda Falls in Kagoma. Toen we de bus uitstapten, wilden we graag eerst even een sanitaire stop maken. Bij de wc zaten heel veel muggen, dus iedereen pakte de DEET erbij. Toen ik het gebouwtje inliep, zag ik net boven mijn hoofd enorme spinnen zitten en ik hoopte maar dat, als ik er niet naar keek, ze rustig zouden blijven zitten.

Na een kronkelig paadje, dat glad en glibberig was omdat het geregend had (ik gleed bijna uit), kwamen we aan bij de waterval. Dat was prachtig om te zien: het donderende geraas van het water dat naar beneden golft en kolkt. Prachtig! Er waren daar ook mensen die tegen betaling de Nijl insprongen en dan een stukje stroomafwaarts gingen zwemmen. Toen ik dat hoorde, dacht ik dat het een grapje was. Maar Pastor Webster betaalde er één en ja hoor, daar ging hij. Dat ze dat durven is mij een raadsel, en al helemaal dat ze er ook weer levend uitkomen.

Daarna werden we verder geleid naar een ander stuk waar we dichter bij de rivier konden komen, omdat het daar rustiger was. Je had daar een mooi uitzicht en kon er mooie foto’s maken. Omdat we een stukje stroomafwaarts waren gegaan, moesten we om weer bij de auto te komen ook weer een stuk klimmen: 92 treden wel te verstaan. Eenmaal boven waren we gelijk weer bij de parkeerplaats waar de bus stond.

We gingen gelijk verder naar onze volgende bestemming: Busowoko Falls Rafting in Njeru. Toen we ernaartoe reden, reden we op een gegeven moment door een naaldbos. Dat was weer eens even wat anders. We werden gesommeerd om te stoppen voor een ijzeren hek. Het raampje moest open en er stonden opeens een stuk of wat locals die daar werken te onderhandelen om ons rond te leiden. Iemand zat heel erg de bus in te turen en naar ons te kijken, misschien om te tellen hoeveel mensen er in de bus zaten. Toen de prijs bepaald was, werd het hek opengedaan en mochten we doorrijden.

Op de parkeerplek was er een gids die ons verder ging leiden. Hier liepen we een heuveltje af en kwamen we bij de rivier. De gids vertelde dat je ook kon tuben en zwemmen en dan kreeg je een lekkere massage door de waterval. Ik zag die bandjes in het water liggen en de rivier eromheen kolken en ik was er niet van overtuigd, zullen we maar zeggen…

We werden naar een uitzichtpunt geleid. Via een bruggetje kwam je op een soort eilandje van waar je een mooi uitzicht had op de rivier. Toen vroeg een gids of er iemand was die wilde zwemmen. En dat wilde ik wel. Even het zweet van me afspoelen en wat verkoeling. Dus samen met nog zes anderen gingen we de gids achterna. Bleek dat het de bedoeling was dat je in die zwembandjes ging zitten. Maar ja, nu kon ik ook niet meer terug, vond ik. Dus hup, in die band!

Twee gidsen gingen ook het water in. Ze gingen bij de waterval staan en om de beurt pakten ze een band en hielden ze je onder de waterval. Het was heerlijk! Het water was niet koud, maar lekker verkoelend en verfrissend. Door de stroming ging je in een soort rondje, dus je kon niet echt weg. Als afsluiting ging je wel een klein stukje verder met de stroming mee. Ze hadden daar een net gespannen zodat je niet helemaal de rivier op kon.

Na het zwemmen zijn we weer teruggegaan naar Jinja om te lunchen; het was inmiddels half 4.

Na de lunch zijn we naar the Source of the Nile in Jinja gegaan. Ook daar kun je niet zomaar naartoe lopen, maar doe je dat met een gids. Dus onderweg naar beneden kregen we uitleg over van alles, maar het meeste is niet blijven hangen bij mij.

Eenmaal beneden aangekomen werden we naar een boot geleid. Daar kregen we uitleg over de Nijl. Het water dat daar wegstroomt, doet er drie maanden over om de Middellandse Zee te bereiken. Het was heerlijk om even zo op de boot te zitten en te genieten van het uitzicht, de vogels en de natuur om je heen.

Een stukje stroomopwaarts stopten we bij een raar hutje dat midden in de rivier stond. Dat bleek de stopplek te zijn zodat je vanaf daar de bron kon zien opborrelen. Je kon daar even op, een foto maken en, als je wilde, een souvenirtje kopen. Daarna voeren we weer terug.

Eenmaal in de bus gingen we nog even inkopen doen voor het bezoek aan een school morgen.

Het was heerlijk om zo even een dag te kunnen ontspannen met elkaar en op te laden voor de tweede helft van onze missietrip.