Vanochtend ben ik (Margreet) wakker geworden met het geluid van het gezellige gerommel van een onweersbui. Het stelde gelukkig niet zo heel veel voor, want het kan hier behoorlijk tekeergaan! De laatste keer wakker worden in Jinja, want vandaag gingen we weer richting het missiehuis in Kampala, waar onze reis ook begon.

Vanochtend deelde Piet met ons het Bijbelgedeelte Johannes 2:14-18, waarin wordt verteld dat geloof zonder werken niets is, oftewel dood is. Ook goed zijn en zorgen voor onze medemens is iets wat we vanuit de liefde die God in ons hart heeft gelegd mogen uitdelen.

Daarna stapten we in een volgepakte bus richting Florence Nursery and Primary School. Lekker ritje door de blubber. De kinderen hebben voor ons gezongen en gedanst. Daarna gingen de kinderen naar hun klasjes en kregen ze een stukje onderwijs van Michelle: dat ze hun rugzakje met zorgen, problemen of dingen waar ze het moeilijk mee hebben aan Jezus mogen geven. Richard, Alinda en ik zijn bij de ouders van de kindjes gebleven en hebben het verhaal van de verloren zoon verteld, aangevuld met dat er vergeving is en dat we door Jezus weer in relatie met de Vader kunnen komen.

Na een uitgebreid voeten vegen op het gras, zodat de grootste modderklonten van onze schoenen waren, gingen we de bus weer in en door naar Kampala. Na wederom een (te) stevige lunch was het de bedoeling om naar CBC Kampala te gaan om onze personal assistants voor het shoppen op te halen. Dat werd nog even uitgesteld, want we bleken een lekke band te hebben. Het verwondert me eigenlijk dat we dit niet eerder hebben gehad, gezien de hobbels, bobbels en stenen. Pastor Henrie, onze held, had het zo gepiept en hup, de bus weer in.

Onze PA’s namen ons in groepjes van drie mee naar leuke kleine winkeltjes, waar we souvenirs voor het thuisfront konden kopen zonder opgelicht te worden. Terug op CBC hebben we de studenten mogen vermaken met ons dramastuk over de verloren zoon en Johanne heeft haar getuigenis gedeeld.

Toen was het tijd om richting het missiehuis te gaan, waar we de laatste drie nachtjes zullen doorbrengen. Dat ging minder snel dan gehoopt… file bestaat hier ook — en het ziet er compleet anders uit. Een soort orde in chaos, of chaos die op een gekke manier toch goed komt. Een grote mix van auto’s, brommers, vrachtwagens en bussen bij elkaar, waar je niet op je beurt wacht, maar die gewoon neemt.

Aangekomen bij het missiehuis: allemaal installeren en nog lekker eten met elkaar en de dag van morgen doornemen. Nu douchen en dan lekker slapen… mijn lampje gaat ook wel uit, eerlijk gezegd.

Margreet