Vrijdag 17 april
Van Richard en een beetje Johanne
Locatie: 2e rij busje in de file.

Dagopening met Johanne over God die dezelfde is in Afrika als thuis.
Ps. 139: God is everywhere. Seek me in everything you do. Open up for God.
Expect big things in the little events.
Focus on the greatness of God

Vandaag hebben we weer een zeer goed gevuld programma, waarbij we met ons busje van Land Rover-kwaliteit glibberend door de modder komen.

[We bidden met elkaar en delen met elkaar over een ziek familielid: not “I am not sick”, but “I am healthy”.]

De blog

Vandaag bleek een heel ambitieuze dag. Het begint met de devotional van Johanne, die ging over dat God hetzelfde is thuis als hier. We hebben God en onszelf hier weer beter mogen leren kennen. Ze geeft ons de uitdaging om God ook in Nederland te verwachten zoals wij Hem hier verwachten. Want diezelfde grote God wil Zichzelf ook laten zien in ons dagelijks leven.

Bij het ontbijt wordt met het hele team goed gepraat over het verdelen van de donaties. De bestemmingen en noodzakelijkheden worden gecheckt met onze missietripleider Joshua, die de situatie goed kent.
Er is al kleding gedoneerd aan weeshuizen in Jinja, maar gisteren ook aan het straatkinderhuis “The Hope for the Future”, geleid door een man die zelf ook straatkind is geweest. Verder willen we een betonvloer en twee muren laten plaatsen en een school, voedsel voor het genoemde weeshuis, sponsorgeld voor Charis-studenten die hun schoolgeld niet kunnen betalen, en een opleiding voor onderwijzers van basisscholen met leiderschapskwaliteiten voor een stevig fundament in hun leven. Van het overblijvende geld overwegen we matrassen (€50) te doneren voor de opvang van wezen op een lokale kostschool. Sandy inventariseert uitvoerig en geeft steeds overzicht.

Na het ontbijt vertrekken we naar een kerk genaamd “The Joyful Heartfelt Worshipper Church”. Dit is ook de uitvalsbasis voor de rest van de dag.

Eenmaal aangekomen, na een lange bumpy road en licht misselijk, begint onze ochtendactiviteit. Die bestaat eerst uit een bezoek aan een basisschool genaamd “Plucky”. Hier heeft Michelle verteld over of je het zware gewicht van zonde wilt dragen of het lichte gewicht van genade. Zij doet dit met een voorbeeld door middel van een zware rugtas en een lichte ballon. Ze daagt de kinderen uit om dit door te vertellen aan anderen. Opvallend zijn de prachtige kleuren van de schooluniformen en de kleurrijke gebouwen.

Onze tweede activiteit die dag bestaat uit gesprekken met mensen op straat over wat God in hun leven betekent en met de vraag waarvoor wij kunnen bidden. Ik vind het hardere grond dan verwacht in Afrika. Kitezi is het gebied waar al het stadsafval verzameld wordt op een grote berg, met als gevolg enkele dodelijke ongelukken van verzamelaars een aantal jaar geleden. Eén verkoopster van telefoons die ik aanspreek, heeft het heel moeilijk met de armoede hier en stelde prangende vragen naar wat ik nog meer doe dan alleen praten. Gelukkig heb ik nog alle projecten die wij in de ochtend besproken hebben vers in mijn hoofd. Dank dus aan alle gevers bij deze. Het zorgt voor een duidelijke verbetering van het contact, ook met deze dame, die nadien graag mijn telefoonnummer, website en TikTok wil weten 🙂

Na deze activiteit gaan wij lunchen bij het huis van pastor Sylvia. Deze lunch is heerlijk en uitgebreid. Na afloop raakt het busje tijdens het uitrijden vast in een diep gat in de weg. Gelukkig zitten wij er dan zelf nog niet in. Maar in de stromende regen lukt het ons om na drie pogingen met vier personen de bus, met bumper en al, uit het gat te tillen. Iets waar ik persoonlijk wel voor 25% trots op ben.

Het middagprogramma omvat de uitnodiging van het evangelie door middel van enorm energieke aanbiddingsleiders. Dit zorgt ervoor dat we aan het eind van de middag behoorlijk moe op pad zijn gegaan. Ter afsluiting hebben we nog een openluchtbijeenkomst gehouden tussen kerk en straat. Zowel de muziek als ons toneelstuk trekt nu toch wel meer belangstelling. Nadat het toneelstuk klaar was, geef ik een kleine overdenking en de dienst wordt afgesloten met een giga nummer en gaan we nog de straten op om voor mensen te bidden. Sandy heeft nog een envelop met zegengeld gegeven voor deze kerk, daar zijn ze enorm blij mee!

Nu zit ik hier op de bumpy terugweg, gezellig in de file, en lees ik “God is good” op het busje naast ons. En zo is het! Al duurt de reis van 25 km anderhalf uur door de altijd tegenvallende file.

Straks wacht er nog een warme maaltijd op ons en zullen wij rond 23:00 uur voor de laatste keer in ons bedje rollen.

Met dank aan mijn ghostwriter Johanne, die voorkomen heeft dat ik hier al brakend mijn blog moet schrijven op de eerste rij van ons busje van 14 personen..

Lieve groeten,
Richard